Στη νοτιοανατολική εσχατιά των Κυκλάδων. Εκεί που νόμιζες ότι όλα έσβησαν στο ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης, φωτίζεται μία νέα αρχή, σαν και αυτή που έφεξε ο Αιγλήτης Απόλλωνας με το φλεγόμενο βέλος του για να σώσει τους Αργοναύτες και να φανεί η Ανάφη. Μια σωτήρια αίγλη της ανατολής πάνω στην Μονή της Καλαμιώτισσας στην κορυφή στον Κάλαμο, τον πελώριο βράχο.Εδώ είναι η Ανάφη, αφημένη στη μοναξιά της, αλλά ακόμη 'γειτονική' με τους λιγοστούς κατοίκους της. Τόπος εξορίας, πρώτα και κύρια από την προσοχή των ανθρώπων, απλώνει τις αμμουδιές της στο Κλεισίδι, το Ρούκουνα και τους Αγίους Αναργύρους. Πίσω από το πρώτο βλέμμα, την κάτασπρη γλυκιά και ήσυχη Χώρα και τον Ναό του Απόλλωνα, όπου σήμερα βρίσκεται η Μονή της Ζωοδόχου Πηγής, έρχεται η ματιά που κοιτάζει τις "κατοικιές", τη λαϊκή αρχιτεκτονική, τα αγροτικά κτίσματα με τα φουρνόσπιτα στην ενδοχώρα με τα περιβόλια της. Από αυτό τον τόπο και οι περίφημοι κτιστάδες που μεταναστεύσανε στα μέσα του 19ου αιώνα και σφηνώσανε κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης τη δική τους συνοικία, τα "Αναφιώτικα" τον δικό τους πολιτισμό, ακμαίο στο υστέρημά του.
